Scream

Deze doo-wop verzamelaar uit 1980 bevat oa oa In the still of the night van The Five Satins en Love Potion number 9 van The Clovers.

In the Still of the Night is opgenomen in 1956 en het enige nummer ooit dat drie keer, in dezelfde versie van dezelfde artiest, in de top 100 stond. Respectievelijk op de 24e, de 81e en de 99e plaats. De term doo-wop komt van het "doo wop, doo wah" refrein en dit maakt In the Still of the Night tot een van de eerste doo-wop nummers.

Let's honky tonk

Honky-tonk is een muziekgenre dat in de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw populair was.

'Livemuziek en uitbundige drinksfeer', zo wordt in het zuiden van de VS een honky-tonkgelegenheid gekarakteriseerd. Een meer stilistische verklaring ligt in de populaire muziek. Daar staat de uitdrukking honky-tonkpiano voor, een in de bluesmuziek veelvuldig gebruikte manier van bewust vals pianospel, maw de vertolker van deze muziek gebruikt een ontstemde piano. In de hedendaagse Amerikaanse omgangstaal verstaat men onder "Let’s Honky Tonk" ook de uitnodiging voor een feest of eenvoudigweg losgaan. Basisidee van honky-tonk is verschillende horecagelegenheden –clubs, bars, cafés, restaurants- in één stad in één netwerk samen te brengen, wat leidt tot één groot muzikaal stadsevenement. Artiesten uit verschillende muziekrichtingen treden tegelijkertijd op. Stijlen die in ieder geval aan bod komen zijn oa blues, rock 'n roll, salsa, reggae, tango en swing. Marting Gale is de bekendste naam uit de Nederlandse honky-tonkwereld. Hij bracht een tiental platen uit in dit muziekgenre, vaak versnelde medleys. Zijn muziek duikt nog vaak op in de televisieserie Bassie en Adriaan wanneer er een slapstickscène voorkomt.

Dit album bevat oa de honky-tonk versie van Old Mc Donald, Sugarbush, El rancho grande en Loch Lomond

Ni Wa Ka

Sonhouse, een bluesband uit Fukuoka, wordt beschouwd als de grondlegger van de moderne Japanse rock en heeft Fukuoka op de kaart gezet als de plaats voor Japanse blues.  

Sonhouse, 1970-1978, bracht dit album in 1976 uit. De band treedt nog steeds op maar zanger Toshiyuki “Kiku” Shibayama (midden) lijkt inmiddels (in de 60!) meer op Ozzy Osbourne dan op David Bowie..

Andere bekende Japanse rock uit de jaren 70 en 80 is bijvoorbeeld die van Ann Lewis (goed kapsel ook).