Jo met de banjo

Bevat oa When the saints go marching in

Jaren '20

Dit album bevat oa Somebody stole my gal, Please don't talk about me when I'm gone en The varsity drag

New Year party

Plaat van Crackpot uit 2001.

Lekker romig

Deze pikante plaat dateert al uit 1965.

Herbert "Herb" Alpert (1935) is een Joods-Amerikaanse trompettist, arrangeur en producer. Hij werd geboren als oudste van drie kinderen van een Russische vader en een Hongaarse moeder. Op zijn achtste verjaardag kreeg hij een trompet en vanaf 1959 nam hij platen op. Samen met Jerry Moss richtte hij in 1961 een eigen platenmaatschappij genaamd Carnival Records op. Op dit label zijn twee singles van Alpert uitgebracht. Maar omdat er al een bedrijf met die naam bestond werd de naam veranderd in A & M Records (de A van Alpert en de M van Moss). De eerste single die op dit label verscheen heette The Lonely Bull, in de typische tijuanastijl, een easy listening variant. Onder dit eigen label bracht Alpert nog vele tientallen singles en lp's uit. A & M werd in 1990 verkocht aan Polygram voor een schamele 500 miljoen dollar.

Dit album, waarvan er zo'n 6 miljoen verkocht zijn, bevat oa Whipped Cream en A taste of honey.

In 1988 verscheen deze parodie van Soul Asylum:

Meer look-a-likes:

Pat Cooper

The Frivolous Five

25 cent

Album uit 1973 van Artie Kaplan. Oscar Benton nam de Bensonhurst Blues in 1999 nogmaals op.

Hot shot

Met Jossche Monitz op viool.

Dirty backstreet

David Sanborn (1945) is een Amerikaanse saxofonist die vooral met fusion of crossovermuziek wordt geassocieerd maar ook jazz speelt en met groten in de popmuziek zoals David Bowie, Lou Reed, de Rolling Stones en Stevie Wonder heeft samengewerkt. Ook maakte hij de filmmuziek voor oa Scrooged en Lethal Weapon.

Deze plaat uit 1983 bevat oa I told you so

Koddig

Dixieland wordt gezien als de 'blanke' variant van de rond dezelfde tijd (rond 1917) ontwikkelde New Orleans Jazz. Blanke muzikanten maakten van de jonge, zwarte jazzmuziek een wat boertige en ouderwetse versie; Dixieland. Dit had zelfs een racistische ondertoon; blanke musici verfden hun gezicht zwart en gedroegen zich koddig. Duidelijk in een poging om van zwarte musici een karikatuur te maken. Een bekend voorbeeld hiervan is de blanke zanger Al Jolson die voor de film The Jazz Singer zwart werd geverfd.

Dixieland wordt gespeeld in vierkwartsmaat. Hierbij spelen banjo, piano en slagwerk meestal alle 4 tellen van de maat, terwijl de basinstrumenten, dus contrabas of tuba al dan niet samen met de linkerhand van de piano, afwisselend twee of vier tellen in de maat spelen. Kenmerkend voor het genre is verder dat de koperblazers met klarinet gelijktijdig improviseren. De traditionele rolverdeling is dat de trompet de melodie min of meer vrij omspeelt, de trombone met karakteristieke glissandi de overgang van het ene akkoord naar het volgende aangeeft en de klarinet, binnen de gegeven harmonieën, aanvullende stemmen improviseert.

Dit album bevat oa Down by the riverside, Nobody knows the trouble I've seen en When the saints go marching in

Wim, Dim en Pim

Album van de Reunion Jazz Band uit 1966, bevat oa Blue and sentimental en African queen. 'Blue and sentimental' is geschreven door Count Basie en door hem voor het eerst opgenomen in 1938. Deze versie van Ike Quebec (tenorsaxofonist) uit 1961 is ook fraai.

Na dit eerste deel volgde nog de delen 2 en 3:

Dead or down

Deadline is een project van oa Bill Laswell (bassist, producer & eigenaar van een record label).  Laswell's commerciële doorbraak kwam in 1983, na de release van Herbie Hancock's studioalbum Future Shock. Laswell produceerde dit album, speelde in bijna alle nummers basgitaar en schreef samen met Hancock het grootste gedeelte van de nummers. Het nummer 'Rockit' wordt gezien als een zeer belangrijk moment in de geschiedenis van de hiphop en het turnabilism. Het was het eerste nummer waarin gescratcht werd.

Down by law is uitgebracht in 1985 en bevat oa Afro Beat en Makossa Rock. Het volgende, tevens laatste, album van Deadline kwam uit in 1991 en was getiteld Dissident 

Let's honky tonk

Honky-tonk is een muziekgenre dat in de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw populair was.

'Livemuziek en uitbundige drinksfeer', zo wordt in het zuiden van de VS een honky-tonkgelegenheid gekarakteriseerd. Een meer stilistische verklaring ligt in de populaire muziek. Daar staat de uitdrukking honky-tonkpiano voor, een in de bluesmuziek veelvuldig gebruikte manier van bewust vals pianospel, maw de vertolker van deze muziek gebruikt een ontstemde piano. In de hedendaagse Amerikaanse omgangstaal verstaat men onder "Let’s Honky Tonk" ook de uitnodiging voor een feest of eenvoudigweg losgaan. Basisidee van honky-tonk is verschillende horecagelegenheden –clubs, bars, cafés, restaurants- in één stad in één netwerk samen te brengen, wat leidt tot één groot muzikaal stadsevenement. Artiesten uit verschillende muziekrichtingen treden tegelijkertijd op. Stijlen die in ieder geval aan bod komen zijn oa blues, rock 'n roll, salsa, reggae, tango en swing. Marting Gale is de bekendste naam uit de Nederlandse honky-tonkwereld. Hij bracht een tiental platen uit in dit muziekgenre, vaak versnelde medleys. Zijn muziek duikt nog vaak op in de televisieserie Bassie en Adriaan wanneer er een slapstickscène voorkomt.

Dit album bevat oa de honky-tonk versie van Old Mc Donald, Sugarbush, El rancho grande en Loch Lomond